Weer een hxc3xa9le vroege oefening. Mocht vanochtend om vier uur (!) op voor een oefening.
We waren ‘locals’ deze ronde…

Samen met Henkie en Mo bewoonden we een dorpje (voor de gelegenheid stelden wat zeecontainers onze huizen voor). Er brandde een gezellig kampvuur en… het was KOUD!

De bedoeling was dat er een militaire dokter naar ons dorp zou komen met zijn hulppost om de locals de benodigde zorg te geven.

Wij moesten wat oude wonden grimeren. Mo ging met een oude wond en een tetanusinfectie en ikzelf had een half jaar geleden een brandwond opgelopen aan mijn pols. De wond was geheeld, maar het littekenweefsel had ervoor gezorgd dat ik mijn hand in een soort van dwangstand had staan.
Henk had zo her en der wat verwondingen overgehouden aan een val die maar niet wilden helen. Doordat de verwondingen hem mank hadden doen lopen, had hij bovendien een grote stukgelopen blaar op zijn hiel. Om die daar gegrimeerd te krijgen, leverde een bizar fotomoment op…

Bij voorbaat dus alweer dikke pret!

En zoals altijd was het weer "schiet op en wacht" bij defensie.  Vertrek om zeven uur werd over achten. Maar toen was het toch zover. Op naar ‘ons dorp’.

De wind op de heide waar we woonden was mogelijk nog straffer. En hoewel we ons heil al wachtend in een zeecontainer hadden gezocht, werden we behoorlijk koud. Gelukkig was het gezellig onderling en samen met de andere dorpelingen (militairen). Maar wachten duurt lang, zeker in die kou.

Uiteindelijk mochten we rond een uur of tien naar de dokter toe. Er waren zo’n vijftien man die iets mankeerden, dus de rij was lang. Er was geen beschutting, dus de rij wachtenden bleef opgesteld in de snijdende wind. Dat was niet lollig. Gelukkig was het droog, maar dat was ook het enige positieve aan ons wachten.

Gelukkig voor ons – om half elf – lieten ze vrouwen, kinderen en ouderen eerst gaan, zodat ons wachten eindigde vxc3xb3xc3xb3rdat we door de kou bevangen onzin zouden gaan uitkramen.

De casus zelf duurde maar eventjes, met een klein kwartiertje stonden we weer buiten. De dokter had ons doorgestuurd naar een ziekenhuis. Hij kon er op de hulppost nu even niet zo veel mee.

Om vier uur op om een kwartiertje te spelen en tot op het bot koud te worden in de ijzige wind. Kan iemand me vertellen wat ik daar zo leuk aan vind???

OH JA… HET WAS GEZELLIG!!!   Dat was tenminste wel de conclusie die we trokken. Stel je voor dat je hier met mensen zou zijn die je niet mag… hahaha, gelukkig is dat niet aan de orde. We hebben weer verschrikkelijk gelachen en er weer een paar charmante foto’s aan overgehouden. Zoals deze… toen de hoofddoeken af mochten. Ik zeg je: het is funest voor je kapsel!

Nadat we in de kantine nog samen gelunched hebben, was het weekend!!!