Gelukkig zijn er relatief weinig mensen gewond geraakt.
Ik werd als teamleider ingezet bij de opvang van mensen in de brandweerkazerne. Onze taak was slechts het ‘monitoren’ van de mensen die toch wat klachten ontwikkelden. Verder hebben we voornamelijk onze schouders kunnen gebruiken voor de toch veelal behoorlijk gexebmotioneerde mensen die hun verhaal kwijt wilden.

Het was zeker een nuttige inzet en een heel behoorlijke praktijk ‘oefening’.

Met dank aan mijn geweldige collega’s en met dank aan de brandweer die zorgde voor een perfecte opvang en uitstekende samenwerking.

Carnaval

‘s Avonds wachtte mij nog een inzet bij de carnaval. Evenals vorig jaar hebben we een gezellige avond gehad met ruim de tijd voor het bekijken van alle vrolijk uitgedoste bezoekers. Later op de avond werd het druk doordat er her en der wat vechtpartijen ontstonden en waren we druk met het stelpen van bloedneuzen en het plakken van wenkbrouwen.
Een leuke gezellige inzet met lieve collega’s.
Volgend jaar ben ik er weer bij!

Inzet is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

Gelukkig zijn er relatief weinig mensen gewond geraakt.
Ik werd als teamleider ingezet bij de opvang van mensen in de brandweerkazerne. Onze taak was slechts het ‘monitoren’ van de mensen die toch wat klachten ontwikkelden. Verder hebben we voornamelijk onze schouders kunnen gebruiken voor de toch veelal behoorlijk gexc3xabmotioneerde mensen die hun verhaal kwijt wilden.

Het was zeker een nuttige inzet en een heel behoorlijke praktijk ‘oefening’.

Met dank aan mijn geweldige collega’s en met dank aan de brandweer die zorgde voor een perfecte opvang en uitstekende samenwerking.

Carnaval

‘s Avonds wachtte mij nog een inzet bij de carnaval. Evenals vorig jaar hebben we een gezellige avond gehad met ruim de tijd voor het bekijken van alle vrolijk uitgedoste bezoekers. Later op de avond werd het druk doordat er her en der wat vechtpartijen ontstonden en waren we druk met het stelpen van bloedneuzen en het plakken van wenkbrouwen.
Een leuke gezellige inzet met lieve collega’s.
Volgend jaar ben ik er weer bij!

Inzet is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

Samen met Henkie en Mo bewoonden we een dorpje (voor de gelegenheid stelden wat zeecontainers onze huizen voor). Er brandde een gezellig kampvuur en… het was KOUD!

De bedoeling was dat er een militaire dokter naar ons dorp zou komen met zijn hulppost om de locals de benodigde zorg te geven.

Wij moesten wat oude wonden grimeren. Mo ging met een oude wond en een tetanusinfectie en ikzelf had een half jaar geleden een brandwond opgelopen aan mijn pols. De wond was geheeld, maar het littekenweefsel had ervoor gezorgd dat ik mijn hand in een soort van dwangstand had staan.
Henk had zo her en der wat verwondingen overgehouden aan een val die maar niet wilden helen. Doordat de verwondingen hem mank hadden doen lopen, had hij bovendien een grote stukgelopen blaar op zijn hiel. Om die daar gegrimeerd te krijgen, leverde een bizar fotomoment op…

Bij voorbaat dus alweer dikke pret!

En zoals altijd was het weer "schiet op en wacht" bij defensie.  Vertrek om zeven uur werd over achten. Maar toen was het toch zover. Op naar ‘ons dorp’.

De wind op de heide waar we woonden was mogelijk nog straffer. En hoewel we ons heil al wachtend in een zeecontainer hadden gezocht, werden we behoorlijk koud. Gelukkig was het gezellig onderling en samen met de andere dorpelingen (militairen). Maar wachten duurt lang, zeker in die kou.

Uiteindelijk mochten we rond een uur of tien naar de dokter toe. Er waren zo’n vijftien man die iets mankeerden, dus de rij was lang. Er was geen beschutting, dus de rij wachtenden bleef opgesteld in de snijdende wind. Dat was niet lollig. Gelukkig was het droog, maar dat was ook het enige positieve aan ons wachten.

Gelukkig voor ons – om half elf – lieten ze vrouwen, kinderen en ouderen eerst gaan, zodat ons wachten eindigde vxf3xf3rdat we door de kou bevangen onzin zouden gaan uitkramen.

De casus zelf duurde maar eventjes, met een klein kwartiertje stonden we weer buiten. De dokter had ons doorgestuurd naar een ziekenhuis. Hij kon er op de hulppost nu even niet zo veel mee.

Om vier uur op om een kwartiertje te spelen en tot op het bot koud te worden in de ijzige wind. Kan iemand me vertellen wat ik daar zo leuk aan vind???

OH JA… HET WAS GEZELLIG!!!   Dat was tenminste wel de conclusie die we trokken. Stel je voor dat je hier met mensen zou zijn die je niet mag… hahaha, gelukkig is dat niet aan de orde. We hebben weer verschrikkelijk gelachen en er weer een paar charmante foto’s aan overgehouden. Zoals deze… toen de hoofddoeken af mochten. Ik zeg je: het is funest voor je kapsel!

Nadat we in de kantine nog samen gelunched hebben, was het weekend!!!

Koud in Afghanistan is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

Samen met Henkie en Mo bewoonden we een dorpje (voor de gelegenheid stelden wat zeecontainers onze huizen voor). Er brandde een gezellig kampvuur en… het was KOUD!

De bedoeling was dat er een militaire dokter naar ons dorp zou komen met zijn hulppost om de locals de benodigde zorg te geven.

Wij moesten wat oude wonden grimeren. Mo ging met een oude wond en een tetanusinfectie en ikzelf had een half jaar geleden een brandwond opgelopen aan mijn pols. De wond was geheeld, maar het littekenweefsel had ervoor gezorgd dat ik mijn hand in een soort van dwangstand had staan.
Henk had zo her en der wat verwondingen overgehouden aan een val die maar niet wilden helen. Doordat de verwondingen hem mank hadden doen lopen, had hij bovendien een grote stukgelopen blaar op zijn hiel. Om die daar gegrimeerd te krijgen, leverde een bizar fotomoment op…

Bij voorbaat dus alweer dikke pret!

En zoals altijd was het weer "schiet op en wacht" bij defensie.  Vertrek om zeven uur werd over achten. Maar toen was het toch zover. Op naar ‘ons dorp’.

De wind op de heide waar we woonden was mogelijk nog straffer. En hoewel we ons heil al wachtend in een zeecontainer hadden gezocht, werden we behoorlijk koud. Gelukkig was het gezellig onderling en samen met de andere dorpelingen (militairen). Maar wachten duurt lang, zeker in die kou.

Uiteindelijk mochten we rond een uur of tien naar de dokter toe. Er waren zo’n vijftien man die iets mankeerden, dus de rij was lang. Er was geen beschutting, dus de rij wachtenden bleef opgesteld in de snijdende wind. Dat was niet lollig. Gelukkig was het droog, maar dat was ook het enige positieve aan ons wachten.

Gelukkig voor ons – om half elf – lieten ze vrouwen, kinderen en ouderen eerst gaan, zodat ons wachten eindigde vxc3xb3xc3xb3rdat we door de kou bevangen onzin zouden gaan uitkramen.

De casus zelf duurde maar eventjes, met een klein kwartiertje stonden we weer buiten. De dokter had ons doorgestuurd naar een ziekenhuis. Hij kon er op de hulppost nu even niet zo veel mee.

Om vier uur op om een kwartiertje te spelen en tot op het bot koud te worden in de ijzige wind. Kan iemand me vertellen wat ik daar zo leuk aan vind???

OH JA… HET WAS GEZELLIG!!!   Dat was tenminste wel de conclusie die we trokken. Stel je voor dat je hier met mensen zou zijn die je niet mag… hahaha, gelukkig is dat niet aan de orde. We hebben weer verschrikkelijk gelachen en er weer een paar charmante foto’s aan overgehouden. Zoals deze… toen de hoofddoeken af mochten. Ik zeg je: het is funest voor je kapsel!

Nadat we in de kantine nog samen gelunched hebben, was het weekend!!!

Koud in Afghanistan is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

Mijn verhaal: ik ben 30 weken zwanger (!)… de buik flink uitzetten dus, komt die buik nog eens van pas. Bij een ongeval heb ik kortstondig bekneld gezeten met mijn borstkas waardoor ik aan mijn rechterzijde mijn ribben heb gebroken. Ik ben zelf uit het voertuig gekomen en heb me wat afzijdig gehouden, omdat ik vond dat andere slachtoffers meer hulp nodig hadden (hoe nobel). Een politieman vond toch dat ik naar het ziekenhuis moest – ik ben immers zwanger en heb net een ongeluk gehad – en hij brengt me hoogstpersoonlijk. In de auto onderweg naar het ziekenhuis krijg ik het wat benauwd. Een van de ribben heeft mijn long aangeprikt en een pneumothorax veroorzaakt (klaplong). Op de SEH moet ik een spanningspneumothorax opbouwen en zullen ze dus heel snel actie moeten ondernemen om mij nog te redden… maar daarbij dus wel weer rekening houden met mijn kindje.

Verloskamer

Zodra ik het ziekenhuis binnen kom wordt er al geroepen: zwangere dame!
Ik krijg nog net de kans mijn naam en geboortedatum op te geven en onmiddellijk komt er een dame met een rolstoel naar me toe om mij naar de verloskamer te brengen. Ik roep in ademnood nog dat ik nxedet ga bevallen, maar de dame is onverbiddellijk… de lift in en de verloskamer op.

Daar wordt snel mijn bloeddruk en pols gemeten en een ctg en echo gemaakt. In mijn geval "gelukkig" dat ze geen harttonen konden vinden (het zal je gebeuren dat je er op deze manier achter komt dat je zwanger bent!), die hebben we dus maar gesimuleerd. Met het kindje was alles goed! Maar ik kreeg het steeds benauwder.

Niet trauma-opgeleid

En toen merkte ik dus dat ze hier op de verloskamer absoluut niet zijn voorbereid op een trauma-casus. Ze waren hartstikke lief, hoor! Ik kreeg medicijnen voor de harde buiken die ik met regelmaat voelde en er werd heel lief gedept met een natte washand op mijn voorhoofd. Maar intussen kreeg ik het steeds benauwder.

Tenslotte kregen ze wel in de gaten dat mijn ribben waarschijnlijk gebroken zouden zijn en wellicht dat mijn long daarbij geraakt was. Maar nu moesten ze dus op zoek naar een chirurg…

In een oefening met zoveel slachtoffers valt dxe1t dus niet mee. De chirurgen waren aan het opereren. De gynaecoloog was ook niet direct in de gelegenheid om te komen. En de benauwdheid nam serieuze vormen aan. Dan de longarts maar… Maar ook die kwam niet.

Ze lieten me tussendoor behoorlijke tijden alleen. Als ik nu die spanningspneumothorax zou uitspelen, dan zouden ze me hier bij terugkomst dood in bed vinden. Daar was volgens mij niemand bij gebaat. Dus ik bleef ernstig benauwd, maar ik hield vol!

SEH

Eindelijk kwam het verlossende woord. Ze zouden me dan toch maar naar de SEH brengen om een hartfilmpje (?) te laten maken. Dus op de brancard en de lift weer in naar beneden toe. Op de SEH was het rustig! Toen ze mij wilden overdragen, kregen we te horen dat het al "einde oefening" was. Mijn spanningspneu is er dus niet meer van gekomen.

Verbeterpuntje

Doordat ze bij het zien van een zwangere vrouw maar direct aannamen dat ze op het punt van bevallen stond, hebben ze een essentieel punt gemist. Jammer voor mij, maar zeker een verbeterpuntje voor een volgende oefening.

Niettemin was het een gezellige dag met 44 lotussen en 39 figuranten. Leuke ploeg mensen, lieve opvang en eenmaal buiten scheen de zon! Wat wil een mens nog meer…

ZiROP is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

Mijn verhaal: ik ben 30 weken zwanger (!)… de buik flink uitzetten dus, komt die buik nog eens van pas. Bij een ongeval heb ik kortstondig bekneld gezeten met mijn borstkas waardoor ik aan mijn rechterzijde mijn ribben heb gebroken. Ik ben zelf uit het voertuig gekomen en heb me wat afzijdig gehouden, omdat ik vond dat andere slachtoffers meer hulp nodig hadden (hoe nobel). Een politieman vond toch dat ik naar het ziekenhuis moest – ik ben immers zwanger en heb net een ongeluk gehad – en hij brengt me hoogstpersoonlijk. In de auto onderweg naar het ziekenhuis krijg ik het wat benauwd. Een van de ribben heeft mijn long aangeprikt en een pneumothorax veroorzaakt (klaplong). Op de SEH moet ik een spanningspneumothorax opbouwen en zullen ze dus heel snel actie moeten ondernemen om mij nog te redden… maar daarbij dus wel weer rekening houden met mijn kindje.

Verloskamer

Zodra ik het ziekenhuis binnen kom wordt er al geroepen: zwangere dame!
Ik krijg nog net de kans mijn naam en geboortedatum op te geven en onmiddellijk komt er een dame met een rolstoel naar me toe om mij naar de verloskamer te brengen. Ik roep in ademnood nog dat ik nxc3xadet ga bevallen, maar de dame is onverbiddellijk… de lift in en de verloskamer op.

Daar wordt snel mijn bloeddruk en pols gemeten en een ctg en echo gemaakt. In mijn geval "gelukkig" dat ze geen harttonen konden vinden (het zal je gebeuren dat je er op deze manier achter komt dat je zwanger bent!), die hebben we dus maar gesimuleerd. Met het kindje was alles goed! Maar ik kreeg het steeds benauwder.

Niet trauma-opgeleid

En toen merkte ik dus dat ze hier op de verloskamer absoluut niet zijn voorbereid op een trauma-casus. Ze waren hartstikke lief, hoor! Ik kreeg medicijnen voor de harde buiken die ik met regelmaat voelde en er werd heel lief gedept met een natte washand op mijn voorhoofd. Maar intussen kreeg ik het steeds benauwder.

Tenslotte kregen ze wel in de gaten dat mijn ribben waarschijnlijk gebroken zouden zijn en wellicht dat mijn long daarbij geraakt was. Maar nu moesten ze dus op zoek naar een chirurg…

In een oefening met zoveel slachtoffers valt dxc3xa1t dus niet mee. De chirurgen waren aan het opereren. De gynaecoloog was ook niet direct in de gelegenheid om te komen. En de benauwdheid nam serieuze vormen aan. Dan de longarts maar… Maar ook die kwam niet.

Ze lieten me tussendoor behoorlijke tijden alleen. Als ik nu die spanningspneumothorax zou uitspelen, dan zouden ze me hier bij terugkomst dood in bed vinden. Daar was volgens mij niemand bij gebaat. Dus ik bleef ernstig benauwd, maar ik hield vol!

SEH

Eindelijk kwam het verlossende woord. Ze zouden me dan toch maar naar de SEH brengen om een hartfilmpje (?) te laten maken. Dus op de brancard en de lift weer in naar beneden toe. Op de SEH was het rustig! Toen ze mij wilden overdragen, kregen we te horen dat het al "einde oefening" was. Mijn spanningspneu is er dus niet meer van gekomen.

Verbeterpuntje

Doordat ze bij het zien van een zwangere vrouw maar direct aannamen dat ze op het punt van bevallen stond, hebben ze een essentieel punt gemist. Jammer voor mij, maar zeker een verbeterpuntje voor een volgende oefening.

Niettemin was het een gezellige dag met 44 lotussen en 39 figuranten. Leuke ploeg mensen, lieve opvang en eenmaal buiten scheen de zon! Wat wil een mens nog meer…

ZiROP is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

p.s. Ik zal mijn best doen wat braver te worden…

VTO-KMA Harskamp

15, 16 en 17 januari 2008

Weer een leuke oefening met behoorlijk
wat lotussen deze keer. Mo, Mar, Shabby, Koek, Jab, Marjo, Jeroen, Jacqueline,
Bert (hierover later meer), Heleen, Jannie en ikzelf.

Gevolg van dit grote aantal lotussen
was: lange wachttijden. Maar niet getreurd, we hebben de gaten mega-gezellig
opgevuld.

Wrede man

Mijn eerste opdracht: In de burka mee
met broer Jeroen en zijn echtgenote Jacqueline. Zij was op haar knie gevallen
en had zich lelijk bezeerd. Mijn aanwezigheid bij deze casus was slechts voor
het plaatje. Met de combi werden we tot vlak bij de hulppost gebracht, het
laatste stuk mochten we lopen. Na een korte inspectie (lees: we werden
gefouilleerd) mochten we alle drie naar binnen. Broer-lief had een soort van
zweepje bij zich x96 die hij maar al te graag liet rondzwaaien x96 maar dit werd
niet als x93wapenx94 bestempeld en dus kon hij tijdens de casus doorgaan met het
uitdelen van tikjes tegen x91zijnx92 vrouwen.

Jeroen zorgde er eerst voor dat al het
manvolk uit de hulppost verwijderd werd voordat zijn echtgenote haar rokken
optilde. Dat daarbij een van de vaandrigs een kantoortje in liep en daar dus
tot aan ons vertrek toe x91vastx92 zat, was voor hem een lullige bijzaak.

De wond werd keurig schoongemaakt,
gehecht en verbonden en we konden weer vertrekken. Maar niet voordat de arts
Jeroen in het engels had verteld dat hij ons toch echt niet meer mocht slaan
met het zweepje. Jeroen was het niet met haar eens en maakte dat duidelijk door
ons opnieuw de klappen van de zweep te laten voelen. De arts trok haar
wenkbrauwen op, maar had de euvele moed niet nog verder tegen hem in te gaan.

Vertrouwen geschonden

Al vrij vlot daarna kwam voor mij de
tweede casus van die dag. Wederom met de burka op pad. Deze keer samen met mijn
man Bert.

Bert was voor de gelegenheid x93Magdax94
gedoopt, omdat Magda zou komen, maar helaas ziek was. Dat maakte Bert tot
Magdax85 volg je het nog?

Goed, Magda (oftewel Bert) moest een
wapen bij zich dragen, maar mocht dat alleen na aandringen pas afgeven. Ik was
door een hond in mijn kuit gebeten en had een vieze vlezige wond opgezet. Ik
sprak geen woord engels.

We meldden ons bij de hulppost, waar
vrijwel meteen gevraagd werd of hij wapens bij zich droeg. In het schamele
woordje engels dat hij sprak ontkende hij tot drie keer toe. Toen daarna de
standaard-inspectie volgde, vonden ze zijn wapen achter zijn rug, onder zijn
jurk. Dat was natuurlijk foute boel. Ze vertrouwden hem meteen niet meer en hij
werd met argusogen in de gaten gehouden. Ze verloren hem geen moment uit het
oog. Ik mocht geholpen worden, maar hij moest bij de poort blijven wachten
onder het oog van de bewaking. Hij had de heren bewakers al uitgelegd dat een
x93woefx94 de verwonding had veroorzaakt. Uit de manier waarop hij het woord
x93woefx94 had uitgesproken, maakten ze op
dat het om een explosie ging. x93Not explosion. Woef, woefx94, zei hij nogmaals,
waarbij hij deze keer met zijn handen een tippelgebaar over de straat maakte.
De burka verhulde mijn gegniffel. Maar, ze begrepen hem nu en lieten mij met de
dames meelopen naar de hulppost.

Aangezien ze in de consternatie om het
wapen vergeten waren te melden dat het om een hondenbeet ging, tastten de dames
volledig in het duister bij het zien van de wond. Ze probeerden van mij te
weten te komen wat er gebeurd was, maar ik verstond hen natuurlijk niet. Het
kwam bij geen van de dames op om bij mijn man navraag te doen en mijn man mocht
onder geen beding verder het kamp in komen. Dus maakten ze de wond schoon met
slechts water en verbonden mijn been daarna.

Eenmaal weer op weg naar de poort
kruisten ze de vaandrig die erbij had gestaan toen mijn man over de hond begon.
Hij vroeg hen hoe ze de wond hadden behandeld en pas toen ze vertelden dat ze
alleen water gebruikt hadden, vertelde hij dat het om een hondenbeet ging.
Daarop werd ik weer teruggevoerd naar de tent en moest opnieuw het verband
eraf. De dokter zou even komen kijken, maar aangezien het hier een mannelijke
arts betrof, mocht hij slechts op een afstandje naar de wond kijken en werd
tenslotte toch mijn man er ook maar bij gehaald.

Opnieuw moest het worden
schoongemaakt, deze keer met desinfectants. Daarna moest ik een tetanusinjectie
krijgen. Maar dat zat er niet in. Vanwege ons geloof mocht er geen injectie
worden gegeven. Mijn man was daar heel stellig in. x93Not injectionx85x94 De arts
probeerde hem duidelijk te maken hoe gevaarlijk hondenbeten konden zijn, maar
mijn man was niet te vermurwen. x93Allah shell help.x94

Nou, dat was duidelijke taal. Met een
hoofdschuddend gebaar maakte de arts hem duidelijk het heel onverstandig te
vinden, maar Magda was niet onder de indruk. Met de zegen van Allah en een
schoon verbandje om mijn been, vervolgden we onze weg.

Lotusgeluiden

Daarna was het wachtenx85 alras xb4dwongxb4
de verveling ons tot onze vaste bezigheid in tijden van nietsnutten: zingen!
Vaak tot ergernis van de oefenleiding die het niet altijd even goed weet te
waarderen. Mooie bijkomstigheid is dan weer, dat er een beetje schot in de
casussen komt, x93want als ze moeten spelen, zingen ze tenminste nietx94.

De doucheruimte bevatte een dermate
mooie akoestiek, dat het wat minder opviel dat sommige noten niet door een
ieder volledig werden behaald. Het klonk prachtig!

Toch was het even schrikken toen we
voldaan waren en de doucheruimte verlieten en bleek dat de hal vol stond met
commandox92s. Vanuit het gebouw aan de overkant werd zelfs geapplaudiseerd, maar
iets zegt me, dat dit laatste met een hoge mate x91zoutkorrelsx92 moet worden
genomen.

Het aanzoek

De rest van de dag werd gevuld met het ophalen
van oude lotusherinneringen en andere gezelligheid. Voor mij zat het er voor
vandaag op. Er gingen nog wel wat anderen de lijn in, maar ik was klaar voor
vandaag.

Zo kwam het dat ik er getuige van
mocht zijn dat Shabby geheel vrijwillig (lees: hij werd door twee man op de
kniexebn gedwongen) zijn Mar een aanzoek deed.

Er hebben die avond heel wat tranen
(van het lachen) gevloeid. Het was zeker gezellig en het wachten was opnieuw
geen straf.

Wel zijn we eigenlijk allemaal aardig
op tijd naar bed gegaan die avond en voor het eerst heb ik x96 zonder tussendoor
steeds wakker te worden x96 aan xe9xe9n ruk doorgeslapen tot de volgende ochtend.
Hxe9xe9rlijk!

Ziekenrapport

Voor Heleen en mij was het alweer
vroeg dag. Om half acht moest ik de lijn alweer in, dus de wekker ging al
vroeg. Het moest een eenvoudig ziekenrapport zijn.

Ik was twee dagen geleden met een
collega aan het donderjagen geweest, daarbij was ik achter een touw blijven
haken met mijn voet en daardoor achterover gevallen en op een gestrekte arm
terecht gekomen. Ik had mijn PC (peletonscommandant) er niets over willen
vertellen x96 hij had immers al een paar keer iets gezegd over dat gesodemieter x96
maar aangezien ik zijn chauffeur ben, was het hem niet ontgaan dat ik constant
met xe9xe9n arm stuurde en bij het schakelen een behoorlijk pijnlijke uitdrukking
op mijn gezicht had. Ik moest er dus uiteindelijk mee voor de dag komen en na
een uitbrander van de PC was ik doorgestuurd naar de hulppost om naar mijn
pijnlijke elleboog te laten kijken.

Gelukkig kon de Doc er niet meer van
maken dan een overstrekking van de banden rondom mijn ellebooggewricht,
vergelijkbaar met een golf- of tennisarm en werd mij een week rust
voorgeschreven. Daar zou de PC blij mee zijnx85

Mislukt

Aan het eind van de ochtend moet ik
naar de hulppost met buikklachten, mogelijk afkomstig van de blindedarm. Ze
willen graag dat er een patixebnt op de LC (low care) verzorgd moet worden
gedurende een aantal uren, die dan daarna ofwel wordt afgevoerd naar de role 2
(het hospitaal) dan wel terug kan naar onderdeel.

Ik voorzie ellende. Speel ik te weinig
buikpijn, dan zullen ze me met een paracetamolletje direct terugsturen naar
onderdeel. Speel ik wat meer gerichte klachten, dan zullen ze me meteen kwijt
willen aan de role 2. Ik vraag me dus af of ik wel op de LC terecht ga komen.
Ze zijn er niet happig op patixebnten te moeten houden, dus ik heb mijn
vraagtekens.

En zo geschiedex85 de Doc is zxf3 goed,
dat ze meteen van alles uitvraagt, veel zaken kan uitsluiten en alleen maar de
conclusie van een mogelijke blindedarmontsteking kan trekken. Ze wil geen enkel
risico nemen en regelt per direct vervoer naar de role 2.

Zo ben ik dus binnen het uur alweer
terug op onze grimelocatie. Koek, die met hetzelfde verhaal naar de andere
hulppost is gebracht, gebeurt exact hetzelfde en zij arriveert kort na mij ook
weer x91thuisx92.

Het oude recept

Omdat er vanuit gegaan werd dat wij
voorlopig uit de running zouden zijn, staan we nergens anders voor ingepland en
verzanden we weer in het traditionele recept van lachen, zingen en verhalen opdiepen.
De tijd vliegt voorbij!

En dan ineens is er toch nog een
opdracht. Ik kan met Jeroen samen de casus van de hondenbeet draaien op de
andere hulppost. Alleen nu is Jeroen degene met de hondenbeet, omdat daar de
vrouwelijke Doc zit. Kijken hoe ze dat oplossen. De vaandrig brengt ons zelf
naar de hulppost, het laatste stukje lopen we weer. Of Jeroen een wapen heeftx85
natuurlijk niet! Ze zien txf3ch iets verdachts in zijn zak. Dat klopt, het pakje
sigaretten dat Jeroen voor mij in bewaring had. Het blijkt verdacht genoeg om
hem verder ook nog te fouilleren. Als ze zijn wapen vinden kijken ze elkaar
schuin aan. Jeroen maakt geen vrienden. Toch willen ze hem wel helpen. Als hij
zijn wapen bij de poort achterlaat, krijgt hij het bij vertrek weer terug. x93Is
myx94, zegt Jeroen nog. Ja natuurlijk, maar nu even niet.

Op de hulppost doet een
verpleegkundige de behandeling, de Doc is niet in zicht. Hij maakt de wond
schoon en Jeroen weigert uiteraard de tetanusinjectie. Met een waarschuwing en
een nat verband kunnen we de post weer verlaten. Jeroen krijgt zijn wapen
terug, ik bel onze favoriete vaandrig en hij belooft ons weer te komen halen.

Belofte maakt schuld

Het zit de vaandrig x96 ik zal de naam
niet noemen – niet mee. Om vijf uur wordt hij afgelost door een andere vaandrig
en dat vindt hij jammer. x93Jullie gaan toch allemaal wel huilen als ik kom
zeggen dat ik gax85?x94 Tuurlijk.

Bij de poort aangekomen moet hij op
zoek naar zijn pas om de slagboom open te krijgenx85 hij zoekt, zoekt verderx85
geen pas. x93Ik heb x91m wel hoorx85 maar ehx85 nu even nog niet.x94 Het duurt, hij zoekt
al zijn zakken af, zoekt de auto afx85 de man van de bewaking in zijn hokje zit
al te grinniken. De vaandrig krijgt het warmer. Hij begint serieus te twijfelen
of hij de pas niet per ongeluk op de grime heeft laten liggen. Hij draait zich
naar ons toe. x93Mag ik jullie erop wijzen dat alles wat in deze auto gebeurt ook
bxednnen deze auto blxedjft!x94

Ik grijns. x93Mag ik je erop wijzen dat
van xe1lles wat wij tijdens een oefening beleven een verslag wordt gemaakt dat op
de website terecht komtx85x94

Ja! Hebbes! Hij vindt x91m toch nog en
we kunnen naar binnenx85 ware het niet dat de auto net te ver van de paal af
staat om de pas ervoor te houden. De vaandrig zegt nietsx85 kijkt ons alleen maar
aan. Ik lig in een deuk.

Wanneer hij rond half vijf ons
grimehok binnenkomt roepen we allemaal x91ach en weex92x85 het was gezellig met hem
en mijn belofte is ingelost.

Griep

x92s Avonds krijg ik te horen dat ik die
nacht op de LC zal worden opgenomen met griepklachten. Ik grimeer mijn wangen
rood en word rond half tien naar de hulppost in Otterloo gebracht, samen met
collega Heleen die met uitdrogingsverschijnselen hetzelfde lot wacht.

Met een temperatuur van 39,7 graden,
kunnen ze er moeilijk onderuit. Ik vertel dat ik al een dag of vier niet erg
lekker ben en me koortsig voel. Maar ja, ik ben een bikkel en ik ben de PCx85
daar ga je dan niet direct aan toegeven tegenover je mannen. Het levert me een
standje van de Doc op: ik had toch vooral niet zo lang moeten wachten. Ook hij
sluit weer van alles uit en komt tot de conclusie dat ik een naar virus te
pakken heb.

Omdat ik lig te rillen krijg ik een
dosis dekens over me heen en word lekker in bed gestopt om eens even uit te
zieken.

De LC is een boogtent naast de
hulppost met twee veldbedden, wat stoelen en een kachel erin. Het is er best
aangenaam, maar volgens mijn casus moet ik blijven rillenx85 ik heb het zxf3 koud.
De Doc wil me echter niet helemaal warm stoken en besluit dat ik er niet nxf3g
een deken bij krijg.

Ze laten ons x96 Heleen had inmiddels
het andere bedje gekregen x96 alleen en ik besluit dat ik na enige tijd in een
x91onrustige slaapx92 val. Echt slapen zit er voor mij niet in. Daar kom ik immers
niet voor. Ik kom om te spelen en so be it!

In eerste instantie loopt er zo nu en
dan nog wel wat volk in en uit, de avond is nog jong, dus iedereen is nog
wakker. Ik niet. Ik slaap, maar lig intussen onrustig te draaien en mompel zo
nu en dan wat onverstaanbare woorden in mijn dromen. Omdat een van de dekens
een alu-deken is, ritsel ik er zo lustig op los dat Heleen er gek van wordt.

Een van de dames komt kijken hoe het
gaat. Ze ziet mijn onrust en vertrouwt het kennelijk niet. Ze beent weg en
keert even later met de Doc in haar kielzog terug. Hij deelt haar conclusie en
besluit me opnieuw te tempenx85 39,9 graden. x93Probeer maar weer lekker te slapen,
maar blijf wel drinken. Je temperatuur mag niet nxf3g verder oplopen.x94

Over angst gesprokenx85

Vlak voordat hij de boogtent weer
verlaat meldt hij PM (buiten de oefening om) dat er buiten behoorlijk grote
zwijnen rondlopen. Dus mochten we buiten komenx85 pas wel op!

Ja leuk, dax92s nou echt een opmerking
waarop ik zit te wachten. Jeetje, die beesten zijn hartstikke groot, dat weet
ik. En ik weet ook dat ze behoorlijk agressief kunnen reageren. Denk je nou
xe9cht dat ik de tent uit gax85?

De Doc heeft gezegd dat er straks nog
even iemand komt om mijn temperatuur opnieuw op te nemen en gaat weg. We zijn
weer alleen. Heleen neemt de gelegenheid om wat gezellige fotox92s van ons te
maken en dan besluiten we toch maar te gaan x91slapenx92.

De eerstvolgende keer dat ze komen
controleren, wil ik midden in een koortsdroom zitten. Ik bedenk me al helemaal
hoe ik dat ga spelen en lig onafgebroken naar de ingang van de tent te kijken.
Want ja, die zwijnen, hxe9x85 als je dat
eenmaal weet, ga je dus op ieder geluidje letten. Dan duurt de tijd eindeloos
lang. En als de tijd eindeloos lang duurt, dan komt het onvermijdelijkex85 je
moet plassen!

Ik wijzig de plannenx85 ik ga op de rand
van het bed zitten met alvast xe9xe9n schoen aan. Als ze dan binnenkomen en vragen
wat ik van plan ben te gaan doen, dan kan ik onder hun begeleiding naar het
toilet toe en hoef ik het dus niet in mijn eentje tegen de zwijnen op te nemen.

Drie kwartier (!) zit ik daar met xe9xe9n
schoen aan mijn voet, tamelijk koud te worden. Mijn blaas op het knappunt en de
wanhoop tot aan mijn oksels. Ze komen niet!

Heleen wordt wakkerx85 wanneer ze mijn
geheim ontdekt (ik hxf3u het inmiddels niet meer) beweert ze dat die beesten toch
helemaal niets doen en dat ik gerust naar het toilet kan gaan. Wanhopig
verzamel ik al mijn moed, trek mijn dappere schoenen aan, sla een deken om en
waag me richting de hulppost. Het is inmiddels overal doodstilx85 de wacht zit in
de auto bij de poort, maar ziet me niet en verder is er niemand. Ik loop de
hulppost in, leg de deken van me af en ga plassen, hopend dat de mensen die
liggen te slapen niet wakker worden van het geraas van die enorme waterval. Ik
trek doorx85 nog steeds niemand. Vreemd, want er heeft er toch altijd eentje
dienstx85

Opgelucht sla ik de deken om me heen
en loop de hulppost weer uit. Bij de deur stap ik voorzichtig over het
drempeltje heen x96 net iets voor mij om daarover te struikelen x96 zet mijn voet
weer neer enx85 lig bijna op mijn platte snufferd. Ik zet mijn voet namelijk in
de deken en aangezien de rest van de deken nog om mijn lijf heen gedrappeerd
zit, begin ik te vallen. De deur is mijn laatste redmiddel en met een hoop
kabaal, hangend aan de deur, hervind ik mijn evenwicht. Pfff, wederom
opluchtingx85 je zal hier onderuit gaanx85 gxeanant!

Nog steeds niemand! Nou moex85

Terug in mijn bedje besluit ik het
plan van mijn koortsdroom dan alsnog maar uit te voeren. Nu is het dus wachten
op de controle. Het wordt later en later – ik heb inmiddels al honderdenvijftig
zwijnen langs de tent horen lopen x96 als er uiteindelijk tegen enen weer iemand
binnenkomt. Meteen begin ik weer driftig te draaien x96 ik heb de alu-deken er
uit humanitaire overwegingen inmiddels maar tussenuit geplukt x96 en praat nu
harder en duidelijkerx85 x93haal hem weg!x94

Ze raakt voorzichtig mijn schouders
aan en probeert me wakker te krijgen. Het duurt even, maar dan kom ik met een
schreeuw overeind. x93Haal hem weg! Haal hem weg!x94 Met grote ogen van paniek
staar ik haar aan. Ze sust me en meld me direct daarna dat ze zxf3 terug is. Ze
verlaat de tent weer en keert terug met de thermometer.

40,1 Graden. Nu kan het xe9cht niet
meer. Ze haalt de Doc erbij. Ik krijg paracetamol. Mocht ik nou gedacht hebben
dat er daarna nog iemand zou komen kijken die nachtx85 mis! Tot in de vroege
uurtjes lig ik te wachten. Slapen lukt me niet meer. Om vier uur slaat het
aggregaat af, ineens is het donker. En stil. Een schreeuw over het kamp,
waarschijnlijk van de wacht naar degene die verantwoordelijk is voor de doodse
stilte en de duisternis. Dan begint het gebrom weer en de lichten gaan weer
aan. Hxe9 lekker, je zou wakker worden van de stiltex85 als je zou hebben kunnen
slapen.

Rond half zes komt er uiteindelijk
weer een dame kijken hoe het met ons is. Ze komt x93zox94 terug. Het wordt kwart
over zes. Ik maak Heleen wakker. x93Moesten wij niet om half zeven vanaf de
kazerne vertrekken naar onze volgende casus?x94 Jep, dat gaan we dus niet meer
halen. Dan ineens staat de dame weer
achter ons met de mededeling dat wij zo direct teruggebracht worden naar
onderdeel (de grimelocatie dus). Dat wordt krap.

Voordat we uiteindelijk wegrijden is
het al bijna half zeven in de ochtend. Geen slaap dus alx85 en nu ook nog eens
geen ontbijt en geen tijd om nog te grimeren.

Mass Casualty

Er wordt al met smart op ons gewacht
door onze nieuwe vaandrig. Hij geeft ons vijf minuten om te grimerenx85 een
snelle plas en dan weg!

Het valt mee. De melding gaat er pas
uit nadat wij ruim gearriveerd zijn, dus we hebben nog eventjes tijd.

Die ochtend zijn er nog vier lotussen
bijgekomen: MC, Michiel, Sjef en Ruurd. Zestien gewonden, van wie een aantal
serieus. Jan is de pineutx85 er moest iemand doodgaan en Jan was uitverkoren.
Zijn kale kop leent zich uitstekend om te worden x93opengetrokkenx94x85 hij zal ons
gaan verlaten.

Iedereen zoekt zijn plekje. We
bevinden ons in een kantine met een loods erachter. Er wordt een mortiergranaat
op het gebouw afgevuurd en we raken gewond. Mo en ik zijn de x91lopersx92, druk
bezig met ZHKH waar we kunnen en schreeuwend om hulp.

Wanneer ze eindelijk arriveren x96 en
dat duurt best een tijd x96 rijden ze door en gaan verderop staan om te
overleggen. Logisch, maar frustrerend. Er liggen hier zoveel gewonden, doe toch
iets! Mo en ik lopen bij toerbeurt naar buiten om ze te manen toch vooral op te
schieten. Dan begint het uiteindelijk te lopen.

Terwijl ik van de een naar de ander
loop om te kijken wat ik voor ze kan doen, wordt iedereen door de AMV-er
vluchtig bekeken. De priox92s worden gesteld. Al redelijk snel wordt iedereen bij
elkaar in de kantine verzameld, keurig de priox92s bij elkaar.

Dan besluit iemand dat iedereen naar
buiten moet. Zonder echte logica wordt alles naar buiten gebonjourd. Ik blijf
mijn hulp aanbieden waar nodig. Het wordt tamelijk geaccepteerd, maar uiteindelijk
moet ik txf3ch naar buiten. Daar staat Mar met haar brandwonden. Die moeten
gekoeld worden. Ik roep in de rondte om water, maar krijg geen reactie. Terwijl
binnen net om de hoek een toilet is. Bekijk het maar, kom op Marx85 wij gaan
terug naar binnen. Terwijl iedereen naar buiten moet, lopen wij gezamenlijk
terug naar binnen. Er komt wat protest, maar de Doc vindt eigenlijk wel dat er
inderdaad gekoeld moet worden en staat het oogluikend toe. Dat is meteen ons
excuus aan iedereen die ons wil tegenhouden: x93De Doc zegt dat we moeten
koelen.x94 Ze pikken het!

Tenslotte moeten we dan toch naar
buiten. Mar staat er een beetje verloren bij. Maar dan zien we ineens Koek
langskomen op de brancardx85 de stakker heeft een half uur onder de douche
gestaan met brandwonden aan haar gezicht, romp en armen. Ze druipt van het water en buiten is het ongeveer een
graad of zes. Mijn hemel, die moet het koud hebben in haar blote topx85 een deken
bedekt slechts haar benen. Snel loop ik er naartoe, doe mijn eigen droge
buitenjas uit en sla die om haar heen. Op die actie lijken ze zich te
realiseren dat het inderdaad wel heel erg koud moet zijn en ze brengen haar
snel naar de gereedstaande Zau toe.

Met slechts een wondje in mijn gezicht
moet ik naar het x93prio-3-plekjex94. Daar tref ik Mo aan, helemaal overstuur
achterin de Zau. x93Ik was hem aan het reanimerenx94, hoor ik haar zeggen. Ineens heeft
ze mijn aandachtx85 x93Wie?x94

Mo ging maar door, over de twee
minuten extra die ze graag had gekregen en hoe vreselijk het was. Ze huilt
snotterbellen, maar om wie het gaat komt er niet uit. Ik blijf aandringen: x93Wie
dan? Over wie heb je het?x94 Uiteindelijk schreeuw ik haar toe. x93Zeg dan wie!x94

Heel zachtjes komt het eruit. x93Janx85x94

Mijn god, Janx85 Jan is dood? Oh nee,
dit is teveel. Ik loop een eind bij de Zau vandaan. De hulpverleners zien het,
twijfelen of ze me terug moeten roepen, maar beseffen ook welk vreselijk nieuws
ik zojuist heb gehoord. Ik loop nog iets verder naar achteren en begin te
huilen. Een van de hulpverleners komt me achterna. Ze negeert de sigaret die ik
zojuist heb opgestoken. x93Laat me alsjeblieft even alleen.x94 Ze druipt af. Een
tweede hulpverlener probeert hetx85 en ook zij druipt af.

Weer hoor ik voetstappen achter me.
Een beetje nijdig kijk ik om. Ik wil gewoon even alleen zijnx85 het is Mo. x93Is
hij xe9cht dood?x94 Ze knikt. x93Hij is nog binnen. Ik weet het niet, misschien
hebben ze nog iets kunnen doen.x94 Ze schudt haar hoofd. x93Nee, hij is dood.x94 Ze
huilt. x93Hadden ze me nog maar twee minuten gegevenx85x94

Dan moeten we weg, Mo wordt meegenomen
en ik wordt richting een Zau gebracht. De jongen die naast me loopt wil me een
hand geven. x93Ik kan zelf wel lopenx94, mopper ik. Gaandeweg pakt hij toch mijn
jasje weer vast, bang dat ik weg zal lopen. Ik wil helemaal niet weglopen.
Waarom zou ik weglopen? Ik wil alleen even alleen zijn.

Hij zet me voorin de Zau. x93Ik kom zo
terug. Blijf alsjeblieft overal vanaf.x94 x93Jemig, ik ben geen klxe9uter!x94x85 ik heb
alleen verdriet.

Niet lang daarna vertrekken we op weg
naar de role 2. Hij vraagt me de wegx85 hij weet het niet meer. Op die
instructies na, wordt er niet veel gesproken. Ik heb genoeg aan mijn gedachten,
al het leed dat ik gezien hebx85 en Jan.

Op de role 2 stopt de casus. Langzaam
druppelt iedereen binnen. Eenmaal compleet wordt er gezamenlijk opgeruimd en
besluiten we nog een kop koffie te drinken in de kantine. Onze evaluatie is
geweldig. Iedereen heeft het gezellig gehad, het was een leuke groep.

Deze oefening zit er weer op, maar ik
kan niet wachten op de volgendex85

Collegax92s bedankt weer!!!

Back in town!!! is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

p.s. Ik zal mijn best doen wat braver te worden…

VTO-KMA Harskamp

15, 16 en 17 januari 2008

Weer een leuke oefening met behoorlijkwat lotussen deze keer. Mo, Mar, Shabby, Koek, Jab, Marjo, Jeroen, Jacqueline,Bert (hierover later meer), Heleen, Jannie en ikzelf.

Gevolg van dit grote aantal lotussenwas: lange wachttijden. Maar niet getreurd, we hebben de gaten mega-gezelligopgevuld.

Wrede man

Mijn eerste opdracht: In de burka meemet broer Jeroen en zijn echtgenote Jacqueline. Zij was op haar knie gevallenen had zich lelijk bezeerd. Mijn aanwezigheid bij deze casus was slechts voorhet plaatje. Met de combi werden we tot vlak bij de hulppost gebracht, hetlaatste stuk mochten we lopen. Na een korte inspectie (lees: we werdengefouilleerd) mochten we alle drie naar binnen. Broer-lief had een soort vanzweepje bij zich xe2x80x93 die hij maar al te graag liet rondzwaaien xe2x80x93 maar dit werdniet als xe2x80x9cwapenxe2x80x9d bestempeld en dus kon hij tijdens de casus doorgaan met hetuitdelen van tikjes tegen xe2x80x98zijnxe2x80x99 vrouwen.

Jeroen zorgde er eerst voor dat al hetmanvolk uit de hulppost verwijderd werd voordat zijn echtgenote haar rokkenoptilde. Dat daarbij een van de vaandrigs een kantoortje in liep en daar dustot aan ons vertrek toe xe2x80x98vastxe2x80x99 zat, was voor hem een lullige bijzaak.

De wond werd keurig schoongemaakt,gehecht en verbonden en we konden weer vertrekken. Maar niet voordat de artsJeroen in het engels had verteld dat hij ons toch echt niet meer mocht slaanmet het zweepje. Jeroen was het niet met haar eens en maakte dat duidelijk doorons opnieuw de klappen van de zweep te laten voelen. De arts trok haarwenkbrauwen op, maar had de euvele moed niet nog verder tegen hem in te gaan.

Vertrouwen geschonden

Al vrij vlot daarna kwam voor mij detweede casus van die dag. Wederom met de burka op pad. Deze keer samen met mijnman Bert.

Bert was voor de gelegenheid xe2x80x9cMagdaxe2x80x9dgedoopt, omdat Magda zou komen, maar helaas ziek was. Dat maakte Bert totMagdaxe2x80xa6 volg je het nog?

Goed, Magda (oftewel Bert) moest eenwapen bij zich dragen, maar mocht dat alleen na aandringen pas afgeven. Ik wasdoor een hond in mijn kuit gebeten en had een vieze vlezige wond opgezet. Iksprak geen woord engels.

We meldden ons bij de hulppost, waarvrijwel meteen gevraagd werd of hij wapens bij zich droeg. In het schamelewoordje engels dat hij sprak ontkende hij tot drie keer toe. Toen daarna destandaard-inspectie volgde, vonden ze zijn wapen achter zijn rug, onder zijnjurk. Dat was natuurlijk foute boel. Ze vertrouwden hem meteen niet meer en hijwerd met argusogen in de gaten gehouden. Ze verloren hem geen moment uit hetoog. Ik mocht geholpen worden, maar hij moest bij de poort blijven wachtenonder het oog van de bewaking. Hij had de heren bewakers al uitgelegd dat eenxe2x80x9cwoefxe2x80x9d de verwonding had veroorzaakt. Uit de manier waarop hij het woordxe2x80x9cwoefxe2x80x9d had uitgesproken, maakten ze opdat het om een explosie ging. xe2x80x9cNot explosion. Woef, woefxe2x80x9d, zei hij nogmaals,waarbij hij deze keer met zijn handen een tippelgebaar over de straat maakte.De burka verhulde mijn gegniffel. Maar, ze begrepen hem nu en lieten mij met dedames meelopen naar de hulppost.

Aangezien ze in de consternatie om hetwapen vergeten waren te melden dat het om een hondenbeet ging, tastten de damesvolledig in het duister bij het zien van de wond. Ze probeerden van mij teweten te komen wat er gebeurd was, maar ik verstond hen natuurlijk niet. Hetkwam bij geen van de dames op om bij mijn man navraag te doen en mijn man mochtonder geen beding verder het kamp in komen. Dus maakten ze de wond schoon metslechts water en verbonden mijn been daarna.

Eenmaal weer op weg naar de poortkruisten ze de vaandrig die erbij had gestaan toen mijn man over de hond begon.Hij vroeg hen hoe ze de wond hadden behandeld en pas toen ze vertelden dat zealleen water gebruikt hadden, vertelde hij dat het om een hondenbeet ging.Daarop werd ik weer teruggevoerd naar de tent en moest opnieuw het verbanderaf. De dokter zou even komen kijken, maar aangezien het hier een mannelijkearts betrof, mocht hij slechts op een afstandje naar de wond kijken en werdtenslotte toch mijn man er ook maar bij gehaald.

Opnieuw moest het wordenschoongemaakt, deze keer met desinfectants. Daarna moest ik een tetanusinjectiekrijgen. Maar dat zat er niet in. Vanwege ons geloof mocht er geen injectieworden gegeven. Mijn man was daar heel stellig in. xe2x80x9cNot injectionxe2x80xa6xe2x80x9d De artsprobeerde hem duidelijk te maken hoe gevaarlijk hondenbeten konden zijn, maarmijn man was niet te vermurwen. xe2x80x9cAllah shell help.xe2x80x9d

Nou, dat was duidelijke taal. Met eenhoofdschuddend gebaar maakte de arts hem duidelijk het heel onverstandig tevinden, maar Magda was niet onder de indruk. Met de zegen van Allah en eenschoon verbandje om mijn been, vervolgden we onze weg.

Lotusgeluiden

Daarna was het wachtenxe2x80xa6 alras xc2xb4dwongxc2xb4de verveling ons tot onze vaste bezigheid in tijden van nietsnutten: zingen!Vaak tot ergernis van de oefenleiding die het niet altijd even goed weet tewaarderen. Mooie bijkomstigheid is dan weer, dat er een beetje schot in decasussen komt, xe2x80x9cwant als ze moeten spelen, zingen ze tenminste nietxe2x80x9d.

De doucheruimte bevatte een dermatemooie akoestiek, dat het wat minder opviel dat sommige noten niet door eenieder volledig werden behaald. Het klonk prachtig!

Toch was het even schrikken toen wevoldaan waren en de doucheruimte verlieten en bleek dat de hal vol stond metcommandoxe2x80x99s. Vanuit het gebouw aan de overkant werd zelfs geapplaudiseerd, maariets zegt me, dat dit laatste met een hoge mate xe2x80x98zoutkorrelsxe2x80x99 moet wordengenomen.

Het aanzoek

De rest van de dag werd gevuld met het ophalenvan oude lotusherinneringen en andere gezelligheid. Voor mij zat het er voorvandaag op. Er gingen nog wel wat anderen de lijn in, maar ik was klaar voorvandaag.

Zo kwam het dat ik er getuige vanmocht zijn dat Shabby geheel vrijwillig (lees: hij werd door twee man op dekniexc3xabn gedwongen) zijn Mar een aanzoek deed.

Er hebben die avond heel wat tranen(van het lachen) gevloeid. Het was zeker gezellig en het wachten was opnieuwgeen straf.

Wel zijn we eigenlijk allemaal aardigop tijd naar bed gegaan die avond en voor het eerst heb ik xe2x80x93 zonder tussendoorsteeds wakker te worden xe2x80x93 aan xc3xa9xc3xa9n ruk doorgeslapen tot de volgende ochtend.Hxc3xa9xc3xa9rlijk!

Ziekenrapport

Voor Heleen en mij was het alweervroeg dag. Om half acht moest ik de lijn alweer in, dus de wekker ging alvroeg. Het moest een eenvoudig ziekenrapport zijn.

Ik was twee dagen geleden met eencollega aan het donderjagen geweest, daarbij was ik achter een touw blijvenhaken met mijn voet en daardoor achterover gevallen en op een gestrekte armterecht gekomen. Ik had mijn PC (peletonscommandant) er niets over willenvertellen xe2x80x93 hij had immers al een paar keer iets gezegd over dat gesodemieter xe2x80x93maar aangezien ik zijn chauffeur ben, was het hem niet ontgaan dat ik constantmet xc3xa9xc3xa9n arm stuurde en bij het schakelen een behoorlijk pijnlijke uitdrukkingop mijn gezicht had. Ik moest er dus uiteindelijk mee voor de dag komen en naeen uitbrander van de PC was ik doorgestuurd naar de hulppost om naar mijnpijnlijke elleboog te laten kijken.

Gelukkig kon de Doc er niet meer vanmaken dan een overstrekking van de banden rondom mijn ellebooggewricht,vergelijkbaar met een golf- of tennisarm en werd mij een week rustvoorgeschreven. Daar zou de PC blij mee zijnxe2x80xa6

Mislukt

Aan het eind van de ochtend moet iknaar de hulppost met buikklachten, mogelijk afkomstig van de blindedarm. Zewillen graag dat er een patixc3xabnt op de LC (low care) verzorgd moet wordengedurende een aantal uren, die dan daarna ofwel wordt afgevoerd naar de role 2(het hospitaal) dan wel terug kan naar onderdeel.

Ik voorzie ellende. Speel ik te weinigbuikpijn, dan zullen ze me met een paracetamolletje direct terugsturen naaronderdeel. Speel ik wat meer gerichte klachten, dan zullen ze me meteen kwijtwillen aan de role 2. Ik vraag me dus af of ik wel op de LC terecht ga komen.Ze zijn er niet happig op patixc3xabnten te moeten houden, dus ik heb mijnvraagtekens.

En zo geschiedexe2x80xa6 de Doc is zxc3xb3 goed,dat ze meteen van alles uitvraagt, veel zaken kan uitsluiten en alleen maar deconclusie van een mogelijke blindedarmontsteking kan trekken. Ze wil geen enkelrisico nemen en regelt per direct vervoer naar de role 2.

Zo ben ik dus binnen het uur alweerterug op onze grimelocatie. Koek, die met hetzelfde verhaal naar de anderehulppost is gebracht, gebeurt exact hetzelfde en zij arriveert kort na mij ookweer xe2x80x98thuisxe2x80x99.

Het oude recept

Omdat er vanuit gegaan werd dat wijvoorlopig uit de running zouden zijn, staan we nergens anders voor ingepland enverzanden we weer in het traditionele recept van lachen, zingen en verhalen opdiepen.De tijd vliegt voorbij!

En dan ineens is er toch nog eenopdracht. Ik kan met Jeroen samen de casus van de hondenbeet draaien op deandere hulppost. Alleen nu is Jeroen degene met de hondenbeet, omdat daar devrouwelijke Doc zit. Kijken hoe ze dat oplossen. De vaandrig brengt ons zelfnaar de hulppost, het laatste stukje lopen we weer. Of Jeroen een wapen heeftxe2x80xa6natuurlijk niet! Ze zien txc3xb3ch iets verdachts in zijn zak. Dat klopt, het pakjesigaretten dat Jeroen voor mij in bewaring had. Het blijkt verdacht genoeg omhem verder ook nog te fouilleren. Als ze zijn wapen vinden kijken ze elkaarschuin aan. Jeroen maakt geen vrienden. Toch willen ze hem wel helpen. Als hijzijn wapen bij de poort achterlaat, krijgt hij het bij vertrek weer terug. xe2x80x9cIsmyxe2x80x9d, zegt Jeroen nog. Ja natuurlijk, maar nu even niet.

Op de hulppost doet eenverpleegkundige de behandeling, de Doc is niet in zicht. Hij maakt de wondschoon en Jeroen weigert uiteraard de tetanusinjectie. Met een waarschuwing eneen nat verband kunnen we de post weer verlaten. Jeroen krijgt zijn wapenterug, ik bel onze favoriete vaandrig en hij belooft ons weer te komen halen.

Belofte maakt schuld

Het zit de vaandrig xe2x80x93 ik zal de naamniet noemen – niet mee. Om vijf uur wordt hij afgelost door een andere vaandrigen dat vindt hij jammer. xe2x80x9cJullie gaan toch allemaal wel huilen als ik komzeggen dat ik gaxe2x80xa6?xe2x80x9d Tuurlijk.

Bij de poort aangekomen moet hij opzoek naar zijn pas om de slagboom open te krijgenxe2x80xa6 hij zoekt, zoekt verderxe2x80xa6geen pas. xe2x80x9cIk heb xe2x80x98m wel hoorxe2x80xa6 maar ehxe2x80xa6 nu even nog niet.xe2x80x9d Het duurt, hij zoektal zijn zakken af, zoekt de auto afxe2x80xa6 de man van de bewaking in zijn hokje zital te grinniken. De vaandrig krijgt het warmer. Hij begint serieus te twijfelenof hij de pas niet per ongeluk op de grime heeft laten liggen. Hij draait zichnaar ons toe. xe2x80x9cMag ik jullie erop wijzen dat alles wat in deze auto gebeurt ookbxc3xadnnen deze auto blxc3xadjft!xe2x80x9d

Ik grijns. xe2x80x9cMag ik je erop wijzen datvan xc3xa1lles wat wij tijdens een oefening beleven een verslag wordt gemaakt dat opde website terecht komtxe2x80xa6xe2x80x9d

Ja! Hebbes! Hij vindt xe2x80x98m toch nog enwe kunnen naar binnenxe2x80xa6 ware het niet dat de auto net te ver van de paal afstaat om de pas ervoor te houden. De vaandrig zegt nietsxe2x80xa6 kijkt ons alleen maaraan. Ik lig in een deuk.

Wanneer hij rond half vijf onsgrimehok binnenkomt roepen we allemaal xe2x80x98ach en weexe2x80x99xe2x80xa6 het was gezellig met hemen mijn belofte is ingelost.

Griep

xe2x80x99s Avonds krijg ik te horen dat ik dienacht op de LC zal worden opgenomen met griepklachten. Ik grimeer mijn wangenrood en word rond half tien naar de hulppost in Otterloo gebracht, samen metcollega Heleen die met uitdrogingsverschijnselen hetzelfde lot wacht.

Met een temperatuur van 39,7 graden,kunnen ze er moeilijk onderuit. Ik vertel dat ik al een dag of vier niet erglekker ben en me koortsig voel. Maar ja, ik ben een bikkel en ik ben de PCxe2x80xa6daar ga je dan niet direct aan toegeven tegenover je mannen. Het levert me eenstandje van de Doc op: ik had toch vooral niet zo lang moeten wachten. Ook hijsluit weer van alles uit en komt tot de conclusie dat ik een naar virus tepakken heb.

Omdat ik lig te rillen krijg ik eendosis dekens over me heen en word lekker in bed gestopt om eens even uit tezieken.

De LC is een boogtent naast dehulppost met twee veldbedden, wat stoelen en een kachel erin. Het is er bestaangenaam, maar volgens mijn casus moet ik blijven rillenxe2x80xa6 ik heb het zxc3xb3 koud.De Doc wil me echter niet helemaal warm stoken en besluit dat ik er niet nxc3xb3geen deken bij krijg.

Ze laten ons xe2x80x93 Heleen had inmiddelshet andere bedje gekregen xe2x80x93 alleen en ik besluit dat ik na enige tijd in eenxe2x80x98onrustige slaapxe2x80x99 val. Echt slapen zit er voor mij niet in. Daar kom ik immersniet voor. Ik kom om te spelen en so be it!

In eerste instantie loopt er zo nu endan nog wel wat volk in en uit, de avond is nog jong, dus iedereen is nogwakker. Ik niet. Ik slaap, maar lig intussen onrustig te draaien en mompel zonu en dan wat onverstaanbare woorden in mijn dromen. Omdat een van de dekenseen alu-deken is, ritsel ik er zo lustig op los dat Heleen er gek van wordt.

Een van de dames komt kijken hoe hetgaat. Ze ziet mijn onrust en vertrouwt het kennelijk niet. Ze beent weg enkeert even later met de Doc in haar kielzog terug. Hij deelt haar conclusie enbesluit me opnieuw te tempenxe2x80xa6 39,9 graden. xe2x80x9cProbeer maar weer lekker te slapen,maar blijf wel drinken. Je temperatuur mag niet nxc3xb3g verder oplopen.xe2x80x9d

Over angst gesprokenxe2x80xa6

Vlak voordat hij de boogtent weerverlaat meldt hij PM (buiten de oefening om) dat er buiten behoorlijk grotezwijnen rondlopen. Dus mochten we buiten komenxe2x80xa6 pas wel op!

Ja leuk, daxe2x80x99s nou echt een opmerkingwaarop ik zit te wachten. Jeetje, die beesten zijn hartstikke groot, dat weetik. En ik weet ook dat ze behoorlijk agressief kunnen reageren. Denk je nouxc3xa9cht dat ik de tent uit gaxe2x80xa6?

De Doc heeft gezegd dat er straks nogeven iemand komt om mijn temperatuur opnieuw op te nemen en gaat weg. We zijnweer alleen. Heleen neemt de gelegenheid om wat gezellige fotoxe2x80x99s van ons temaken en dan besluiten we toch maar te gaan xe2x80x98slapenxe2x80x99.

De eerstvolgende keer dat ze komencontroleren, wil ik midden in een koortsdroom zitten. Ik bedenk me al helemaalhoe ik dat ga spelen en lig onafgebroken naar de ingang van de tent te kijken.Want ja, die zwijnen, hxc3xa9xe2x80xa6 als je dateenmaal weet, ga je dus op ieder geluidje letten. Dan duurt de tijd eindelooslang. En als de tijd eindeloos lang duurt, dan komt het onvermijdelijkexe2x80xa6 jemoet plassen!

Ik wijzig de plannenxe2x80xa6 ik ga op de randvan het bed zitten met alvast xc3xa9xc3xa9n schoen aan. Als ze dan binnenkomen en vragenwat ik van plan ben te gaan doen, dan kan ik onder hun begeleiding naar hettoilet toe en hoef ik het dus niet in mijn eentje tegen de zwijnen op te nemen.

Drie kwartier (!) zit ik daar met xc3xa9xc3xa9nschoen aan mijn voet, tamelijk koud te worden. Mijn blaas op het knappunt en dewanhoop tot aan mijn oksels. Ze komen niet!

Heleen wordt wakkerxe2x80xa6 wanneer ze mijngeheim ontdekt (ik hxc3xb3u het inmiddels niet meer) beweert ze dat die beesten tochhelemaal niets doen en dat ik gerust naar het toilet kan gaan. Wanhopigverzamel ik al mijn moed, trek mijn dappere schoenen aan, sla een deken om enwaag me richting de hulppost. Het is inmiddels overal doodstilxe2x80xa6 de wacht zit inde auto bij de poort, maar ziet me niet en verder is er niemand. Ik loop dehulppost in, leg de deken van me af en ga plassen, hopend dat de mensen dieliggen te slapen niet wakker worden van het geraas van die enorme waterval. Iktrek doorxe2x80xa6 nog steeds niemand. Vreemd, want er heeft er toch altijd eentjedienstxe2x80xa6

Opgelucht sla ik de deken om me heenen loop de hulppost weer uit. Bij de deur stap ik voorzichtig over hetdrempeltje heen xe2x80x93 net iets voor mij om daarover te struikelen xe2x80x93 zet mijn voetweer neer enxe2x80xa6 lig bijna op mijn platte snufferd. Ik zet mijn voet namelijk inde deken en aangezien de rest van de deken nog om mijn lijf heen gedrappeerdzit, begin ik te vallen. De deur is mijn laatste redmiddel en met een hoopkabaal, hangend aan de deur, hervind ik mijn evenwicht. Pfff, wederomopluchtingxe2x80xa6 je zal hier onderuit gaanxe2x80xa6 gxc3xaanant!

Nog steeds niemand! Nou moexe2x80xa6

Terug in mijn bedje besluit ik hetplan van mijn koortsdroom dan alsnog maar uit te voeren. Nu is het dus wachtenop de controle. Het wordt later en later – ik heb inmiddels al honderdenvijftigzwijnen langs de tent horen lopen xe2x80x93 als er uiteindelijk tegen enen weer iemandbinnenkomt. Meteen begin ik weer driftig te draaien xe2x80x93 ik heb de alu-deken eruit humanitaire overwegingen inmiddels maar tussenuit geplukt xe2x80x93 en praat nuharder en duidelijkerxe2x80xa6 xe2x80x9chaal hem weg!xe2x80x9d

Ze raakt voorzichtig mijn schoudersaan en probeert me wakker te krijgen. Het duurt even, maar dan kom ik met eenschreeuw overeind. xe2x80x9cHaal hem weg! Haal hem weg!xe2x80x9d Met grote ogen van paniekstaar ik haar aan. Ze sust me en meld me direct daarna dat ze zxc3xb3 terug is. Zeverlaat de tent weer en keert terug met de thermometer.

40,1 Graden. Nu kan het xc3xa9cht nietmeer. Ze haalt de Doc erbij. Ik krijg paracetamol. Mocht ik nou gedacht hebbendat er daarna nog iemand zou komen kijken die nachtxe2x80xa6 mis! Tot in de vroegeuurtjes lig ik te wachten. Slapen lukt me niet meer. Om vier uur slaat hetaggregaat af, ineens is het donker. En stil. Een schreeuw over het kamp,waarschijnlijk van de wacht naar degene die verantwoordelijk is voor de doodsestilte en de duisternis. Dan begint het gebrom weer en de lichten gaan weeraan. Hxc3xa9 lekker, je zou wakker worden van de stiltexe2x80xa6 als je zou hebben kunnenslapen.

Rond half zes komt er uiteindelijkweer een dame kijken hoe het met ons is. Ze komt xe2x80x9czoxe2x80x9d terug. Het wordt kwartover zes. Ik maak Heleen wakker. xe2x80x9cMoesten wij niet om half zeven vanaf dekazerne vertrekken naar onze volgende casus?xe2x80x9d Jep, dat gaan we dus niet meerhalen. Dan ineens staat de dame weerachter ons met de mededeling dat wij zo direct teruggebracht worden naaronderdeel (de grimelocatie dus). Dat wordt krap.

Voordat we uiteindelijk wegrijden ishet al bijna half zeven in de ochtend. Geen slaap dus alxe2x80xa6 en nu ook nog eensgeen ontbijt en geen tijd om nog te grimeren.

Mass Casualty

Er wordt al met smart op ons gewachtdoor onze nieuwe vaandrig. Hij geeft ons vijf minuten om te grimerenxe2x80xa6 eensnelle plas en dan weg!

Het valt mee. De melding gaat er pasuit nadat wij ruim gearriveerd zijn, dus we hebben nog eventjes tijd.

Die ochtend zijn er nog vier lotussenbijgekomen: MC, Michiel, Sjef en Ruurd. Zestien gewonden, van wie een aantalserieus. Jan is de pineutxe2x80xa6 er moest iemand doodgaan en Jan was uitverkoren.Zijn kale kop leent zich uitstekend om te worden xe2x80x9copengetrokkenxe2x80x9dxe2x80xa6 hij zal onsgaan verlaten.

Iedereen zoekt zijn plekje. Webevinden ons in een kantine met een loods erachter. Er wordt een mortiergranaatop het gebouw afgevuurd en we raken gewond. Mo en ik zijn de xe2x80x98lopersxe2x80x99, drukbezig met ZHKH waar we kunnen en schreeuwend om hulp.

Wanneer ze eindelijk arriveren xe2x80x93 endat duurt best een tijd xe2x80x93 rijden ze door en gaan verderop staan om teoverleggen. Logisch, maar frustrerend. Er liggen hier zoveel gewonden, doe tochiets! Mo en ik lopen bij toerbeurt naar buiten om ze te manen toch vooral op teschieten. Dan begint het uiteindelijk te lopen.

Terwijl ik van de een naar de anderloop om te kijken wat ik voor ze kan doen, wordt iedereen door de AMV-ervluchtig bekeken. De prioxe2x80x99s worden gesteld. Al redelijk snel wordt iedereen bijelkaar in de kantine verzameld, keurig de prioxe2x80x99s bij elkaar.

Dan besluit iemand dat iedereen naarbuiten moet. Zonder echte logica wordt alles naar buiten gebonjourd. Ik blijfmijn hulp aanbieden waar nodig. Het wordt tamelijk geaccepteerd, maar uiteindelijkmoet ik txc3xb3ch naar buiten. Daar staat Mar met haar brandwonden. Die moetengekoeld worden. Ik roep in de rondte om water, maar krijg geen reactie. Terwijlbinnen net om de hoek een toilet is. Bekijk het maar, kom op Marxe2x80xa6 wij gaanterug naar binnen. Terwijl iedereen naar buiten moet, lopen wij gezamenlijkterug naar binnen. Er komt wat protest, maar de Doc vindt eigenlijk wel dat erinderdaad gekoeld moet worden en staat het oogluikend toe. Dat is meteen onsexcuus aan iedereen die ons wil tegenhouden: xe2x80x9cDe Doc zegt dat we moetenkoelen.xe2x80x9d Ze pikken het!

Tenslotte moeten we dan toch naarbuiten. Mar staat er een beetje verloren bij. Maar dan zien we ineens Koeklangskomen op de brancardxe2x80xa6 de stakker heeft een half uur onder de douchegestaan met brandwonden aan haar gezicht, romp en armen. Ze druipt van het water en buiten is het ongeveer eengraad of zes. Mijn hemel, die moet het koud hebben in haar blote topxe2x80xa6 een dekenbedekt slechts haar benen. Snel loop ik er naartoe, doe mijn eigen drogebuitenjas uit en sla die om haar heen. Op die actie lijken ze zich terealiseren dat het inderdaad wel heel erg koud moet zijn en ze brengen haarsnel naar de gereedstaande Zau toe.

Met slechts een wondje in mijn gezichtmoet ik naar het xe2x80x9cprio-3-plekjexe2x80x9d. Daar tref ik Mo aan, helemaal overstuurachterin de Zau. xe2x80x9cIk was hem aan het reanimerenxe2x80x9d, hoor ik haar zeggen. Ineens heeftze mijn aandachtxe2x80xa6 xe2x80x9cWie?xe2x80x9d

Mo ging maar door, over de tweeminuten extra die ze graag had gekregen en hoe vreselijk het was. Ze huiltsnotterbellen, maar om wie het gaat komt er niet uit. Ik blijf aandringen: xe2x80x9cWiedan? Over wie heb je het?xe2x80x9d Uiteindelijk schreeuw ik haar toe. xe2x80x9cZeg dan wie!xe2x80x9d

Heel zachtjes komt het eruit. xe2x80x9cJanxe2x80xa6xe2x80x9d

Mijn god, Janxe2x80xa6 Jan is dood? Oh nee,dit is teveel. Ik loop een eind bij de Zau vandaan. De hulpverleners zien het,twijfelen of ze me terug moeten roepen, maar beseffen ook welk vreselijk nieuwsik zojuist heb gehoord. Ik loop nog iets verder naar achteren en begin tehuilen. Een van de hulpverleners komt me achterna. Ze negeert de sigaret die ikzojuist heb opgestoken. xe2x80x9cLaat me alsjeblieft even alleen.xe2x80x9d Ze druipt af. Eentweede hulpverlener probeert hetxe2x80xa6 en ook zij druipt af.

Weer hoor ik voetstappen achter me.Een beetje nijdig kijk ik om. Ik wil gewoon even alleen zijnxe2x80xa6 het is Mo. xe2x80x9cIshij xc3xa9cht dood?xe2x80x9d Ze knikt. xe2x80x9cHij is nog binnen. Ik weet het niet, misschienhebben ze nog iets kunnen doen.xe2x80x9d Ze schudt haar hoofd. xe2x80x9cNee, hij is dood.xe2x80x9d Zehuilt. xe2x80x9cHadden ze me nog maar twee minuten gegevenxe2x80xa6xe2x80x9d

Dan moeten we weg, Mo wordt meegenomenen ik wordt richting een Zau gebracht. De jongen die naast me loopt wil me eenhand geven. xe2x80x9cIk kan zelf wel lopenxe2x80x9d, mopper ik. Gaandeweg pakt hij toch mijnjasje weer vast, bang dat ik weg zal lopen. Ik wil helemaal niet weglopen.Waarom zou ik weglopen? Ik wil alleen even alleen zijn.

Hij zet me voorin de Zau. xe2x80x9cIk kom zoterug. Blijf alsjeblieft overal vanaf.xe2x80x9d xe2x80x9cJemig, ik ben geen klxc3xa9uter!xe2x80x9dxe2x80xa6 ik heballeen verdriet.

Niet lang daarna vertrekken we op wegnaar de role 2. Hij vraagt me de wegxe2x80xa6 hij weet het niet meer. Op dieinstructies na, wordt er niet veel gesproken. Ik heb genoeg aan mijn gedachten,al het leed dat ik gezien hebxe2x80xa6 en Jan.

Op de role 2 stopt de casus. Langzaamdruppelt iedereen binnen. Eenmaal compleet wordt er gezamenlijk opgeruimd enbesluiten we nog een kop koffie te drinken in de kantine. Onze evaluatie isgeweldig. Iedereen heeft het gezellig gehad, het was een leuke groep.

Deze oefening zit er weer op, maar ikkan niet wachten op de volgendexe2x80xa6

Collegaxe2x80x99s bedankt weer!!!

Back in town!!! is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

De kids

Michael zit nu volop in zijn examenjaar, maar heeft ‘gelukkig’ nog altijd veel tijd over om te gaan skaten. En hij is al behoorlijk goed aan het worden. Zo goed zelfs, dat hij bij een skatecontest laatst – waarbij hij door zijn vrienden bij de beginners was opgegeven – oneervol gediskwalificeerd werd omdat hij te goed was

Celine heeft het helemaal naar haar zin op het voortgezet onderwijs! Ze fietsen met een grote groep gezamenlijk naar school en ze heeft een tamelijk kleine klas (18). Hoewel sommige vakken wel "even wennen" zijn, doet ze het prima. En er valt genoeg te kijken op zo’n grote school (vooral de jongens uit de 3de en de 4de zijn erg leuk om naar te kijken).

Tamara heeft het uiteindelijk ook goed naar haar zin op school. Met een strenge, maar rechtvaardige meester voor de klas die gezelligheid en respect voor elkaar hoog in het vaandel heeft staan, komt het met haar klas wellicht nog goed dit jaar. Ze wordt al behoorlijk zelfstandig en dat maakt het allemaal weer net iets gemakkelijker.

Jason blijft een geval apart! Hij is tegenwoordig standaard "kwijt". Hij heeft in de buurt zoveel vriendjes opgedaan (en er komen dagelijks nieuwe vriendjes bij), dat ik geen idee heb waar hij tegenwoordig uithangt. Natuurlijk probeer ik hem bij te brengen het te melden als hij naar iemand toe gaat. Maar ja… dat "vergeet" je natuurlijk gewoon.

Weer wat anders

Hebben we net het "kuiken-avontuur" achter de rug: tegenwoordig hebben we baby-vissen! Twee vissen uit het aquarium hebben het met elkaar gedaan. Daaruit is een berg eitjes gekomen en uit die eitjes zijn inieminie visjes gekropen. Vader en moeder Vis hebben het er maar druk mee om de andere vissen bij hun kroost vandaan te houden. Leuk om die ontwikkelingen te volgen!

Navigatie en ik

Sinds kort ben ik uitgerust met een PDA met navigatiesysteem! Jawel! En het is op het moment al zover dat ik bang ben dat het op een scheiding gaat uitlopen tussen de navigatie en mij

Gisteravond weer zoiets: ik ging naar mijn maatje toe en dacht: voor dat laatste stukje woonwijk is het wel handig (ik rijd daar iedere keer weer op een andere manier naartoe). Ik wilde wel eens kijken hoe mijn PDA erover dacht.

Hij stuurde me een onbekende kant uit, maar goed: het apparaat zal het wel weten… Uiteindelijk bevind ik me in the middle of F…. nowhere tussen de koeien en prompt houdt de weg op! Sta ik op een pontje…  kostte me 2 euro en de arme man moest al mijn frustraties aanhoren. Het enige dat hij voor me kon doen, was me naar de overkant brengen (overigens wel naar de plaats waar ik moest zijn). De ziel heeft het pontje voor mij alleen laten varen. Ik denk dat hij bang was dat ik zou flippen als hij nog langer zou wachten.

Op de terugweg deed ik het zonder mijn PDA. Barst maar, dacht ik. Het was donker… xe9n mistig… en dan is een verkeerde keuze snel gemaakt. Weer volledig uit de richting belandde ik in een stad waar ik gelukkig regelmatig werk en dus tamelijk bekend ben. Zo kwam het dan toch weer goed. Maar ik kon het niet laten mijn maatje even te laten weten dat ik volledig op eigen kracht txf3ch weer verkeerd gereden was. Grrrrrr. Hij noemde me een muts.  Tsssssss.

Casussen

Verder weer een spoedklusje te pakken voor een grote oefening volgende week. Of ik "even" het draaiboek kon schrijven. Tuurlijk kan ik dat! Een paar uur (!) later ligt er weer een leuk verhaal te wachten op uitvoering! Jullie horen het dus nog…

Hyves

Omdat ik verder toch niets te doen heb (?), heb ik me na aanhoudende druk uiteindelijk txf3ch maar opgegeven bij Hyves!

Ik moet toegeven: erg leuk!   …. en mega verslavend weer.

http://jorrinda.hyves.nl/

Buurman

Na (veel te) lange tijd eergisteren mijn oude buurman weer eens tegen het lijf gelopen. Even gezellig bijgekletst en afgesproken snel weer eens een "bakkie" te doen. Overigens was hij de druppel die de Hyves-emmer deed overlopen. Hij was de zoveelste die vroeg waarom ik daar nog niet op zat… en ik kan (als ik wil) goed luisteren!

Column

Ook nog voldaan aan het verzoek van een redaktie om in de Voorpost (ehbo-magazine) een stukje te schrijven over het Lotuswerk. Twee kantjes mochten het zijn… lastig. Want ik schrijf zo gemakkelijk dat het niet meevalt me te beperken tot slechts 2 kantjes. Tegen de tijd dat het geplaatst wordt, zet ik het hier ook wel neer.

Boek

Het schrijven van mijn boek vordert gestaag! Op de momenten dat ik even tijd heb (?) komt het me vrij gemakkelijk over de toetsen rollen. Ik zit inmiddels aan bladzijde 75. Dus dat gaat goed!

Werving

Verder ben ik druk met het werven van kandidaten voor een volgende HOC-opleiding (SIGMA). Dit bezorgt ons aardig wat dagdelen "het land intrekken" om presentaties en demo’s te geven. Nu maar hopen dat het ook wat oplevert!

Werk

Op de momenten dat ik me verveel, werk ik ook nog! Hahaha, je ziet het: het is niet opmerkelijk dat er wat grote gaten vallen in het bijhouden van mijn weblog. Misschien moet ik de titel maar eens gaan aanpassen van "eeuwig tijdgebrek" naar "geen tijd meer".

Probleem is gewoon dat er zoveel dingen zo heel erg leuk zijn om te doen. En helaas zitten er maar 24 uur in een etmaal… waarvan ik er dan toch minstens vijf moet slapen.

Kan in elk geval niet zeggen dat ik niet "leef".

Alles weer op gang… is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.

De kids

Michael zit nu volop in zijn examenjaar, maar heeft ‘gelukkig’ nog altijd veel tijd over om te gaan skaten. En hij is al behoorlijk goed aan het worden. Zo goed zelfs, dat hij bij een skatecontest laatst – waarbij hij door zijn vrienden bij de beginners was opgegeven – oneervol gediskwalificeerd werd omdat hij te goed was

Celine heeft het helemaal naar haar zin op het voortgezet onderwijs! Ze fietsen met een grote groep gezamenlijk naar school en ze heeft een tamelijk kleine klas (18). Hoewel sommige vakken wel "even wennen" zijn, doet ze het prima. En er valt genoeg te kijken op zo’n grote school (vooral de jongens uit de 3de en de 4de zijn erg leuk om naar te kijken).

Tamara heeft het uiteindelijk ook goed naar haar zin op school. Met een strenge, maar rechtvaardige meester voor de klas die gezelligheid en respect voor elkaar hoog in het vaandel heeft staan, komt het met haar klas wellicht nog goed dit jaar. Ze wordt al behoorlijk zelfstandig en dat maakt het allemaal weer net iets gemakkelijker.

Jason blijft een geval apart! Hij is tegenwoordig standaard "kwijt". Hij heeft in de buurt zoveel vriendjes opgedaan (en er komen dagelijks nieuwe vriendjes bij), dat ik geen idee heb waar hij tegenwoordig uithangt. Natuurlijk probeer ik hem bij te brengen het te melden als hij naar iemand toe gaat. Maar ja… dat "vergeet" je natuurlijk gewoon.

Weer wat anders

Hebben we net het "kuiken-avontuur" achter de rug: tegenwoordig hebben we baby-vissen! Twee vissen uit het aquarium hebben het met elkaar gedaan. Daaruit is een berg eitjes gekomen en uit die eitjes zijn inieminie visjes gekropen. Vader en moeder Vis hebben het er maar druk mee om de andere vissen bij hun kroost vandaan te houden. Leuk om die ontwikkelingen te volgen!

Navigatie en ik

Sinds kort ben ik uitgerust met een PDA met navigatiesysteem! Jawel! En het is op het moment al zover dat ik bang ben dat het op een scheiding gaat uitlopen tussen de navigatie en mij

Gisteravond weer zoiets: ik ging naar mijn maatje toe en dacht: voor dat laatste stukje woonwijk is het wel handig (ik rijd daar iedere keer weer op een andere manier naartoe). Ik wilde wel eens kijken hoe mijn PDA erover dacht.

Hij stuurde me een onbekende kant uit, maar goed: het apparaat zal het wel weten… Uiteindelijk bevind ik me in the middle of F…. nowhere tussen de koeien en prompt houdt de weg op! Sta ik op een pontje…  kostte me 2 euro en de arme man moest al mijn frustraties aanhoren. Het enige dat hij voor me kon doen, was me naar de overkant brengen (overigens wel naar de plaats waar ik moest zijn). De ziel heeft het pontje voor mij alleen laten varen. Ik denk dat hij bang was dat ik zou flippen als hij nog langer zou wachten.

Op de terugweg deed ik het zonder mijn PDA. Barst maar, dacht ik. Het was donker… xc3xa9n mistig… en dan is een verkeerde keuze snel gemaakt. Weer volledig uit de richting belandde ik in een stad waar ik gelukkig regelmatig werk en dus tamelijk bekend ben. Zo kwam het dan toch weer goed. Maar ik kon het niet laten mijn maatje even te laten weten dat ik volledig op eigen kracht txc3xb3ch weer verkeerd gereden was. Grrrrrr. Hij noemde me een muts.  Tsssssss.

Casussen

Verder weer een spoedklusje te pakken voor een grote oefening volgende week. Of ik "even" het draaiboek kon schrijven. Tuurlijk kan ik dat! Een paar uur (!) later ligt er weer een leuk verhaal te wachten op uitvoering! Jullie horen het dus nog…

Hyves

Omdat ik verder toch niets te doen heb (?), heb ik me na aanhoudende druk uiteindelijk txc3xb3ch maar opgegeven bij Hyves!

Ik moet toegeven: erg leuk!   …. en mega verslavend weer.

http://jorrinda.hyves.nl/

Buurman

Na (veel te) lange tijd eergisteren mijn oude buurman weer eens tegen het lijf gelopen. Even gezellig bijgekletst en afgesproken snel weer eens een "bakkie" te doen. Overigens was hij de druppel die de Hyves-emmer deed overlopen. Hij was de zoveelste die vroeg waarom ik daar nog niet op zat… en ik kan (als ik wil) goed luisteren!

Column

Ook nog voldaan aan het verzoek van een redaktie om in de Voorpost (ehbo-magazine) een stukje te schrijven over het Lotuswerk. Twee kantjes mochten het zijn… lastig. Want ik schrijf zo gemakkelijk dat het niet meevalt me te beperken tot slechts 2 kantjes. Tegen de tijd dat het geplaatst wordt, zet ik het hier ook wel neer.

Boek

Het schrijven van mijn boek vordert gestaag! Op de momenten dat ik even tijd heb (?) komt het me vrij gemakkelijk over de toetsen rollen. Ik zit inmiddels aan bladzijde 75. Dus dat gaat goed!

Werving

Verder ben ik druk met het werven van kandidaten voor een volgende HOC-opleiding (SIGMA). Dit bezorgt ons aardig wat dagdelen "het land intrekken" om presentaties en demo’s te geven. Nu maar hopen dat het ook wat oplevert!

Werk

Op de momenten dat ik me verveel, werk ik ook nog! Hahaha, je ziet het: het is niet opmerkelijk dat er wat grote gaten vallen in het bijhouden van mijn weblog. Misschien moet ik de titel maar eens gaan aanpassen van "eeuwig tijdgebrek" naar "geen tijd meer".

Probleem is gewoon dat er zoveel dingen zo heel erg leuk zijn om te doen. En helaas zitten er maar 24 uur in een etmaal… waarvan ik er dan toch minstens vijf moet slapen.

Kan in elk geval niet zeggen dat ik niet "leef".

Alles weer op gang… is a post from eeuwigtijdgebrek.web-log.nl.